RSS

Marakkarkandy Memories


ഡെൽഹിയിലായിരുന്നപ്പോൾ പേര് കേട്ട ഓഡിറ്റോറിയങ്ങളിൽ നടത്തിയ സാംസ്കാരിക പരിപാടികളിൽ പങ്കു ചേരാൻ അവസരങ്ങളുണ്ടായിട്ടുണ്ട്. പിന്നീട് , എന്റെ അടുത്ത ചങ്ങായിച്ചി മധു event management രംഗത്ത് കൂടിയപ്പോൾ, പ്രശസ്തരായ പലരും നടത്തിയ സംഗീത-നൃത്ത പരിപാടികൾക്കും ക്ഷണം ലഭിച്ചിരുന്നു.

ആ പരിപാടികൾക്ക് പ്രധാന അതിഥിയായി ക്ഷണിക്കുന്നത് ഏതെങ്കിലും വി.ഐ.പിയെ ആയിരിക്കും. പൂർവ പ്രധാനമന്ത്രി മൻമോഹൻ സിങിന്റെ ഭാര്യ chief guest ആയിരുന്ന ഒരു പരിപാടി ഓർമ്മ വരുന്നു. ഒഡീസി നർത്തകി രഞ്ജനയുടെ പരിപാടിയായിരുന്നു എന്നാണ് ഓർമ്മ.

മധുവിന്റെ അമ്മയും ഞാനും നേരത്തെ കാലത്തെ സ്ഥലത്തെത്തി . മുൻപിൽ രണ്ടാമത്തെ വരിയിൽ തന്നെ സ്ഥാനം പിടിച്ചു. അപ്പുറത്തും ഇപ്പുറത്തും ഇരിക്കുന്നവരൊക്കെ ഡൽഹിയിലെ elite വർഗ്ഗത്തിൽ പെട്ടവർ. കാതിൽ വന്നു വീഴുന്ന സംസാരശകലങ്ങൾ ഒക്കെയും, അടുത്ത കാലത്തു പങ്കെടുത്ത വലിയ പാർട്ടിയെ പറ്റിയോ വിദേശ സഞ്ചാരത്തെ പറ്റിയോ , ആര് ആരെ കണ്ടുമുട്ടി എന്നതിനെപ്പറ്റിയോ ആയിരുന്നു.

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ സംഘാടകരിൽ ആരോ വന്നു ഞങ്ങളോട് കുറച്ചു പിന്നിലോട്ടു മാറിയിരിക്കാൻ പറഞ്ഞു. ചീഫ് ഗെസ്റിന്റെ കൂടെ വേറെയും ആരൊക്കെയോ വരുന്നുണ്ട്. അവരുടെ സെക്യൂരിറ്റി സ്റ്റാഫും ഉണ്ടാവും. അവർക്കൊക്കെ മുൻപിൽ തന്നെ കസേരകൾ കരുതി വെക്കണം.

ഭാഗ്യവശാൽ ഹാൾ നിറഞ്ഞു വരുന്നതേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അധികം പിന്നിലല്ലാതെ ഇരിപ്പിടിങ്ങൾ കിട്ടി.

പരിപാടി ഗംഭീരമായിരുന്നു. ചീഫ് ഗസ്റ്റ് , Mrs .Manmohan Singh പരിപാടി അവസാനിക്കുന്നത് വരെ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. കണ്ണുകൾ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും പായിച്ചുകൊണ്ടു അവരുടെ കാവൽക്കാരും.

എനിക്കപ്പോൾ ഓർമ്മ വന്നത് ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിൻമുക്കിൽ നടത്തിയിരുന്ന നാടകങ്ങളെപ്പറ്റിയായിരുന്നു.

ഞങ്ങളുടെ വീടിന്റെ നേരെ മുൻപിലുള്ള ലൈൻ മുറികളിൽ വാടകക്ക്‌ താമസിച്ചിരുന്നവരുടെ കൂട്ടത്തിലുള്ളവരായിരുന്നു ബാർബർ ജോലി നോക്കിയിരുന്ന ചന്ദ്രേട്ടനും കുടുംബവും. പകലന്തിയോളം പണിയെടുത്തു , രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിച്ചശേഷം, ചന്ദ്രേട്ടൻ മുൻപിലെ വരാന്തയിലെ തിണ്ടിലിരുന്ന് ഓടക്കുഴൽ വായിക്കും. അത് കേട്ടാണ് പല രാത്രിയിലും ഞാനുറങ്ങുക. നിലാവുള്ള രാത്രിയാണെങ്കിൽ ജനലിലൂടെ നോക്കിയാൽ, തെങ്ങോലകൾ കാറ്റിലാടുന്നത് കാണാം.

ഓണത്തിന്റെ സമയമടുത്തുവരുമ്പോൾ, ചന്ദ്രേട്ടന്റെ മകൻ ഭയങ്കര തിരക്കിലാവും. മൂപ്പരാണ് ലോക്കൽ നാടകം സ്റ്റേജിൽ കയറ്റുന്നതിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം വഹിച്ചിരുന്നത്. എന്റെ ഓർമ്മയിൽ അങ്ങനെയാണ്..കാരണം റിഹേർസൽസ് നടത്തിയിരുന്നത് ആ വീട്ടിലാണ്. സ്കൂളിൽ ഒഴിവുള്ള ദിവസമാണെങ്കിൽ, ഞങ്ങൾ റിഹേർസൽ നടക്കുന്ന മുറിയുടെ പുറത്തു തിങ്ങിക്കൂടും. മുഴുവൻ നാടകം ഒരിക്കലും ഒന്നിച്ചു കാണാൻ പറ്റാറില്ലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടു നാടകം അരങ്ങേറുമ്പോൾ ആസ്വാദനത്തിനു കുറവൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

നാടകം മാത്രമല്ല, അതിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങളും കണ്ടിരിക്കാൻ നല്ല രസമായിരുന്നു. അടുത്തുള്ള ഒരൊഴിഞ്ഞ പറമ്പിലാണ് സ്റ്റേജ് കെട്ടുക. പറമ്പിലുള്ള തെങ്ങുകളുടെ തടികളിൽ ഒന്നൊന്നിനോട് ചേർത്ത് തോരണങ്ങൾ തൂക്കും. ഉത്ഘാടന പ്രസംഗത്തിന് വിളിക്കുന്ന സ്ഥലത്തെ ഏതെങ്കിലും നേതാവിനും മറ്റുമിരിക്കാൻ ഞങ്ങളുടെ വീടിന്റെ വരാന്തയിൽ ഇട്ടിരുന്ന നേരിയ ചൂരലിന്റെ കസേരകളാണ് അധികവും കൊണ്ടുപോകുക. ഞങ്ങൾക്കതൊരു സ്വകാര്യ അഭിമാനമായിരുന്നു.

അവിടെ വീട് പണിതപ്പോൾ ഗൃഹപ്രവേശത്തിനു കിട്ടിയ സമ്മാനങ്ങളിൽ നല്ല ഭംഗിയുള്ള കുറെ ചായക്കപ്പുകളും മറ്റു ചില കാഴ്ചവസ്തുക്കളും വീട്ടിലെ അലമാറിക്കകത്തു വെച്ചിരുന്നു. ഇങ്ങനെ എന്തെങ്കിലും പരിപാടിയുണ്ടാവുമ്പോൾ ഉപ്പാവ അതിൽ നിന്നും ഏതെങ്കിലും ഒന്നോ രണ്ടോ items പ്രോത്സാഹന സമ്മാനങ്ങളായി കൊടുക്കാൻ സംഘാടരകരെ ഏല്പിക്കും.

നാടകം തുടങ്ങുന്നത് മുതൽ തീരുന്നതുവരെ കാണാൻ, ഉപ്പാവയുടെ സമ്മതം വാങ്ങണമെങ്കിൽ കുറെ ദിവസങ്ങൾക്ക് മുൻപ് തന്നെ പിന്നാലെ കൂടണം. “ഉപ്പാവ ..ആയി ആയി ” എന്നും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ചൊറിഞ്ഞു കൂടും. ആ പ്രയോഗം (പ്ളീസ് എന്നുള്ള അർത്ഥമാണ് ) പിന്നെവിടെയോ കളഞ്ഞുപോയി.

സമ്മതം കിട്ടും ഉറപ്പായിട്ടും . പക്ഷെ മൂപ്പരും സസ്പെൻസ് അവസാനം വരെ നിലനിർത്തും.

സമ്മതം കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ഞങ്ങൾ ഭൂമിയിലൊന്നും ആയിരിക്കില്ല. കടല, ഉപ്പുമാങ്ങ , മുറുക്ക് , വെല്ലം (ശർക്കര) , ഒയലിച്ച മുട്ടായി, പുളി ഉപ്പു പിരട്ടി ചെറിയ ball ആക്കിയത്, ഇതൊക്കെ ഞങ്ങളുടെ സ്ഥിരം ചങ്ങാതിക്കൂട്ടം ചേർന്ന് ആദ്യമേ ഒരുക്കിവെക്കും. നാടകം നടക്കുന്നിടത്തു നിന്ന് ഐസ് മുട്ടായി വാങ്ങാൻ ചില്ലറ പോക്കറ്റ് മണി കിട്ടിയാൽ സന്തോഷം പറയുകയും വേണ്ട.

സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞാണ് പരിപാടി തുടങ്ങുക. നാടകം പെട്ടെന്നൊന്നും തുടങ്ങില്ല. ആദ്യം ലേലമാണ്. ചെറിയ ചെറിയ സാധനങ്ങൾ ആയിരിക്കും. ചിലപ്പോൾ ലേലം വിളിക്കുന്ന ആൾ അതിന്റെ കൂടെ പ്രേമസന്ദേശങ്ങളൂം മൈക്കിലൂടെ വിളിച്ചു പറയാൻ ലേലം നടത്തുന്ന ആളിനെ ഏല്പിക്കും. പേര് പറയില്ല. അത് കേൾക്കുന്ന രമണീമണിക്കു മനസ്സിലായാൽ മതിയല്ലോ. ചിലപ്പോൾ സുഹൃത്തുക്കൾ തമ്മിലായിരിക്കും ഈ ലേലസംവാദം. കേട്ടിരിക്കുന്നവരെ ചിരിപ്പിക്കാൻ ധാരാളം വകയുണ്ടാവും.

ലേലം കഴിയുമ്പോഴേക്കും വീട്ടിലെ ജോലികളൊക്കെ ഒരുക്കി പെണ്ണുങ്ങളും വന്നുകൂടിയിട്ടുണ്ടാവും. താഴെ പൂഴിയിൽ കാലു നീട്ടി , ചെറിയ മക്കളെ മടിയിലിരുത്തി അവരിരിക്കും. നാടകം തുടങ്ങി കുറച്ചു കഴിയുമ്പോഴേക്കും പ്രായമേറിയവരും,കുട്ടികളിൽ പലരും ഉറങ്ങിയിട്ടുണ്ടാവും. പുരുഷന്മാർക്കും സ്ത്രീകൾക്കും ഇരിക്കാൻ മുളയിൽ കയറു കെട്ടി area വേർതിരിച്ചിരിക്കും.( ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിൽ ഇന്നത്തെ ദിവസം വരെ, ബസ്സിൽ പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും ഒന്നിച്ചിരിക്കില്ല എന്ന് ഈ വേളയിൽ അത്ഭുതത്തോടെ ഓർക്കുന്നു)

തമ്മിൽ പ്രേമിക്കുന്ന ചെറുപ്പക്കാരും ചെറുപ്പകാരികളും ഉണ്ടാവും ആ കൂട്ടത്തിൽ. പക്ഷെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും കടാക്ഷങ്ങൾ എറിഞ്ഞു തൃപ്തിപ്പ്ടെകയെന്നല്ലാതെ, മറ്റൊന്നിനും അവിടെ സ്കോപ്പില്ലായിരുന്നു.

നാടകം മിക്കവാറും മെലോഡ്രാമ നിറച്ചുമുള്ള കഥയായിരിക്കും. ഹാർമോണിയവും പാട്ടും ഉണ്ടാവും ഇടയിൽ. ആണുങ്ങളുടെ ഭാഗത്തു നിന്ന് ഇടക്കെന്തെങ്കിലും കശപിശയുമുണ്ടാവും . കള്ളുകുടിച്ചു ബഹളമുണ്ടണ്ടാക്കിയതോ, സ്റ്റേജിൽ നടക്കുന്നത് നല്ലവിധം നോക്കിക്കാണാൻ തിക്കിത്തിരക്കിയതോ , പോക്കറ്റ് അടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചതോ എന്തെങ്കിലും ആവും കാരണം.

പരിപാടി കഴിയുമ്പോൾ നേരം വെളുക്കാനാവും.

ഏതു ഉഗ്രൻ സ്റ്റേജ് performance ആയാലെന്താ. പിന്നിട്ട ആ മണിക്കൂറുകളുടെ ഓരോ നിമിഷവും അയവിറക്കിക്കൊണ്ടു ഉറക്കച്ചടവോടെ വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തുമ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ആ ആനന്ദം …അതിനു പകരമില്ല തന്നെ.

(These two cups are what was left of those housewarming gifts, which I whisked away when I got the chance )

#marakkarkandymemories

#childhoodmemories

 
Leave a comment

Posted by on September 13, 2022 in childhood, Community

 

Tags: ,

ഒരു ബിരിയാണി കിസ്സ


എനിക്ക് ബിരിയാണിയുമായി ജന്മബന്ധമുണ്ട് . ബക്രീദ് പെരുന്നാളിന്റെ അന്ന്, പള്ള നിറച്ചും ബിരിയാണി തിന്ന് ഒന്ന് മയങ്ങിഎഴുനേറ്റിട്ടാണ് എന്നെ പള്ളയിൽ നിന്നും

ഉമ്മ പുറത്തു തള്ളിയത് .

ഉമ്മ നല്ല രുചിയുള്ള ബിരിയാണി ഉണ്ടാക്കുമായിരുന്നു. പെരുന്നാളിന്റെ ഏതാനും ദിവസം മുൻപ് മല്ലിയുടെ ധാന്യങ്ങൾ പിൻപുറത്തെ മുറ്റത്തു ഒരിടത്തി പാകിയാണ് അതിനുള്ള ഒരുക്കം. സംഗതി എന്താണെന്ന് വെച്ചാൽ ഞങ്ങൾക്കുള്ളത് മാത്രമല്ല, അയൽക്കാരായിട്ടുള്ള എല്ലാവർക്കും കൂടിയാണ് ഉണ്ടാക്കുക. ബിരിയാണി എല്ലാവര്ക്കും കൊണ്ടുകൊടുത്തിട്ടാണ് അത് തിന്നാനുള്ള ഞങ്ങളുടെ ഊഴം വരിക.

വിവാഹം കഴിയുന്നത് വരെ , ഉമ്മയുടെ പാചകം നോക്കി നിന്നിരുന്നു എന്നല്ലാതെ അടുക്കളയുമായി എനിക്ക് വലിയ ബന്ധമൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പാത്രങ്ങൾ കഴുകുക, തേങ്ങ ചിരവുക, പത്തിരിക്കുള്ള അരിയും തേങ്ങയും അമ്മിയിൽ അരച്ചെടുക്കുക തുടങ്ങിയ ചില്ലറ ജോലികളിൽ സഹായിച്ചിരുന്നു. അതും ഒഴിവു ദിനങ്ങളിൽ മാത്രം. വിവാഹം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ , ചപ്പാത്തിയും ചോറും ഒരു കറിയും എന്ന തോതിലല്ലാതെ മാസങ്ങളോളം പാചകത്തിൽ വലിയ പുരോഗതിയൊന്നും നേടിയില്ല.

രണ്ടു വര്ഷങ്ങള്ക്കു ശേഷമാണ് ഡൽഹിയിൽ നിന്ന് നാട്ടിലെത്തിയത്. ഭർത്താവിന്റെ നാടായ മലപ്പുറത്ത് ആ കാലത്തു ബിരിയാണി അത്ര പോപ്പുലർ ആയിട്ടില്ല. ആരോ ആ വിഷയത്തെ പറ്റി സംസാരിച്ചുതുടങ്ങിയപ്പോൾ, (എന്റെ വിപരീത ബുദ്ധിയെ പഴിച്ചാൽ മതി) ബിരിയാണി ഉണ്ടാക്കാമെന്ന് ഞാനങ്ങേറ്റു . Theoretical knowledge ന്റെ അടിസ്ഥാനനത്തിൽ 10 -15 ആളുകൾക്ക് വെക്കാനുള്ള സാധനങ്ങളുടെ ലിസ്റ്റ് കുറിച്ച് കൊടുക്കയും ചെയ്തു.

അവരാണെങ്കിൽ ഏതാനും അയൽക്കാരെയും ക്ഷണിച്ചു മരുമകളുണ്ടാക്കാൻ പോകുന്ന ബിരിയാണി കഴിക്കാൻ. എന്ത് പറയാൻ!

വെളുത്തുള്ളിയും ഇഞ്ചിയും തൊലി കളഞ്ഞു ചതുക്കി എടുക്കാനും, അരിയിലെ കല്ല് പെറുക്കാനും, ഉള്ളി അരിയാനും , ചമ്മന്തിക്കുള്ള തേങ്ങാ ചിരവാനും മറ്റും വീട്ടിലെ പെണ്ണുങ്ങളൊക്കെ സഹായിച്ചു. പക്ഷെ പാചകം ചെയ്യേണ്ടത് ഞാനാണ് . ബിരിയാണി expert ഞാനാണല്ലോ!

ഉമ്മ ബിരിയാണി ഉണ്ടാക്കുന്നത് വര്ഷങ്ങളായി നോക്കി നിന്നിരുന്നത് കൊണ്ട് , വലിയ കുഴപ്പമില്ലാതെ ഇറച്ചിയും , നെയ്‌ച്ചോറും വേറെ വേറെയായി തയ്യാറാക്കി (കണ്ണൂർ സ്റ്റൈൽ ). ഇറച്ചിമസാലയുടെ രുചി കൊള്ളാമായിരുന്നു. നെയ്‌ച്ചോറിന്റെ വേവും പാകത്തിന്. ഇനി രണ്ടും കൂടി തട്ട് തട്ടായി വേറൊരു ചെമ്പിൽ ഒരുക്കി ഒന്ന് കൂടി ചൂടാക്കണം .ഇറച്ചി മസാലയുടെ ആവി ശരിക്കുമൊന്ന് ചോറിൽ പിടിക്കുന്നത് വരെ.

ഗ്യാസ് stove ഇല്ല കേട്ടോ . വിറകടുപ്പാണ് .

വിറകടുപ്പിൽ തീ കൂട്ടി അത്ര ശീലമില്ലായിരുന്നു. ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ ഉമ്മയായിരുന്നു പാചകറാണി.

ചെറിയ തീയിൽ , അല്ലെങ്കിൽ തീക്കനലിൽ ചൂടാക്കേണ്ടതിന് പകരം , നല്ലോണം കത്തുന്ന തീയുടെ മേലെയാണ് ചെമ്പു വെച്ചത്.

വിരുന്നുകാർ വന്നപ്പോഴേക്കും വീടാകെ ബിരിയാണി ചെമ്പിന്റെ അടിക്കു പിടിച്ച മണം പടരാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.

ആകെ നാശമായില്ല കേട്ടോ. എന്നാലും മുകളിലുള്ള ചോറിലൊക്കെ ചെറിയ പുകമണം പിടിച്ചിരുന്നു.

ഭർതൃ ഗൃഹത്തിൽ shine ചെയ്യാൻ നോക്കിയിട്ടു പറ്റിയില്ല എന്ന് സാരം.

പക്ഷെ അതിനു ശേഷം ഞാൻ എത്രയോ ആൾക്കാരെ ബിരിയാണി തീറ്റിച്ചിട്ടുണ്ട് . മകൾ കോളേജിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ കൂടെയുള്ള 20 -25 കുട്ടികൾക്കും, അയലത്തുള്ള, മകന്റെയും മകളുടെയും മറ്റു കൂട്ടുകാർക്കും , ഞങ്ങളുടെ ജോലിസ്ഥലത്തെ രണ്ടോ മൂന്നോ പേർക്കും ..അങ്ങനെ ഒരു പാട് കൂട്ടർക്ക് ഒന്നിച്ചു കഴിക്കാൻ ബിരിയാണി ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്.

ബക്രീദ് അടുത്ത ഞായറാഴ്ചയാണ്. ജ്യേഷ്ടന്റെയും അനിയത്തിയുടെയും മക്കളും അവരുടെ കുഞ്ഞുമക്കളും എല്ലാരും കൂടി പലേ ദിക്കുകളിൽ നിന്നും കണ്ണൂരിലെത്താൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. നാളെ രാത്രീ ഞങ്ങളും പോകുന്നുണ്ട് അങ്ങോട്ടേക്ക്.

ബിരിയാണി ആരുടെ വകയാണെന്നു അറിയില്ല. അമ്മായിയും (ജ്യേഷ്ഠന്റെ ഭാര്യ) , ഉമ്മയും ബിരിയാണിയുടെ കാര്യത്തിൽ മത്സരമായിരുന്നു. അമ്മായി നല്ല രുചിയുള്ള ബിരിയാണി ഉണ്ടാക്കും. പക്ഷെ

ഉമ്മ സമ്മതിച്ചു കൊടുക്കില്ല. എന്തെങ്കിലും ഒരു കുറ്റം കണ്ടെത്തും. അനിയത്തിയും ഉണ്ടാക്കും നല്ല രുചിയുള്ള ബിരിയാണി.

ഉമ്മ ഇപ്പോഴില്ല, കുറെ ഓർമ്മകൾ മാത്രം.

#ഒരുബിരിയാണികിസ്സ

 
 

A story about the Jackfruit


This is something that I had posted on Facebook some years ago when the jackfruit was declared to be the Stated fruit of Kerala, to which state I belong.

“We had no jackfruit trees at our home in Kannur and we siblings became real gluttons when someone brought us one from their homestead. My mother liked the variety with the soft pods that would slide into one’s  throat with the slightest movement of one’s tongue. We preferred the “varikka  chakka” which we could bite into and chew , savouring the sweetness.

I got married in the peak of Summer and my husband’s house was surrounded with coconut palms, mango and cashew trees and several jackfruit trees. Just a day or two after I had landed there, a ripe jackfruit was sliced open and left on a bamboo winnow on the kitchen floor, for whoever wanted  to pick up a few pods and eat. I’m not sure how many I must’ve gorged myself on during the course of that day, throwing decorum to the wind.

This was way back in 1978, when toilets were still not part of the village households . Folks just walked out into the open , found a convenient nook behind some bush, away from everyone’s vision and tended to nature’s calls. Electricity had not made its entry either. I guess I liked the novelty of it all.

But I hadn’t reckoned with the protests of my bowels against my dietary indiscretions. Well close to midnight , it started rumbling so bad that I had to wake up my husband and tell him of my plight.  We tapped on the door where my sister-in-law slept and with her I stept out into the ominous dark night. She held a small lamp in her hand, shielding the flame  from the breeze. I couldn’t obviously sit down within the arc that the faint flame lit up. I had to move beyond it into the darkness, where anything could be waiting for me to step on or bite or sting my posterior. But life sometimes throws these challenges before you when your adrenaline  rush caused by fear loses out before the more persistent demands  of the digestive tract.

And then the increasing  decibels  of the wind that I broke, that echoed into the stillness of the night and the sounds of the treacherous cascade that escaped from my bowels. What could be more humiliating for a young woman whose tale of gluttony would leave these midnight memories for the amusement of one and all.

I still love the fruit by the way .

 
2 Comments

Posted by on June 28, 2022 in humour, Nostalgia, Personal

 

Tags: , ,

The Colour of Paradise -Review in Malayalam


“നമുക്ക് അസുഖം വരുമ്പോൾ, ചിലപ്പോൾ ഡോക്ടർ നമ്മളോട് പലേ ടെസ്റ്റുകൾ ചെയ്യാൻ പറയാറില്ലേ? രക്തത്തിന്റെയും മൂത്രത്തിന്റെയുമൊക്കെ സാമ്പിളുകൾ സ്ലൈഡുകളിൽ വെച്ച് സൂഷ്മദര്ശിനിയിലൂടെ പരിശോധിച്ച ശേഷം നമുക്ക് ടൈഫോയ്ഡ് ആണോ, ന്യൂമോണിയ ആണോ , ഇനി മറ്റു വല്ലതുമാണോ എന്നറിയിക്കും. അസുഖത്തിന് കാരണമായ വൈറസ് അല്ലെങ്കിൽ ബാക്ടീരിയ ഏതാണെന്ന നിഗമനത്തിൽ എത്തിയിരിക്കും . എന്നാൽ അവ നമ്മുടെ ശരീരത്തിൽ എപ്പോൾ കടന്നുകൂടി എന്ന് ഡോക്ടർക്ക് പറയാനാവില്ല. രോഗിക്കും കൃത്യമായി പറയാൻ സാധിക്കില്ല, ചിലപ്പോൾ ഏകദേശം ഊഹിക്കാൻ പറ്റുമെന്നല്ലാതെ.

സിനിമയോട് എനിക്കുള്ള പ്രതിപത്തിയെ കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു നോക്കിയാൽ എനിക്കും കൃത്യമായി പറയാൻ പറ്റില്ല ഈ ലഹരിക്ക് ഞാനെപ്പോഴാണ് ആദ്യമായി അടിമയായതെന്ന്.

എനിക്ക് തോന്നുന്നത് ഈ കൃമി എന്നെ പിടികൂടിയത് സ്കൂളിൽ വെച്ച് പ്രൊജക്ടർ ജീവൻ വെക്കുന്നതിന്റെ അടയാളമായ ആ ശബ്ദങ്ങൾ കാതിൽ പതിഞ്ഞപ്പോഴാണെന്നാണ്. ബാക്കി സമയങ്ങളിൽ മരത്തിന്റെ വലിയ പാളികൾ കൊണ്ട് ആ വലിയ ഹാളിനെ ക്ലാസ്സ് മുറികളായി വേർതിരിച്ചിരിക്കും. അവയെ മാറ്റിനീക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ മനസ്സിൽ ഉത്സാഹം പതഞ്ഞുപൊങ്ങാൻ തുടങ്ങും. സ്കൂളിലെ മുഴുവൻ വിദ്യാർത്ഥികൾക്കും ഇരിക്കാൻ പാകത്തിൽ ബെഞ്ചുകൾ അടുപ്പിച്ചിടാൻ ഞങ്ങളും സഹായിക്കും. സിനിമ കാണിക്കുന്നതിനെ പറ്റി മുൻകൂറായി പറയുമായിരുന്നു. എന്നാൽ ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ പെട്ടെന്നായിരിക്കും പ്രഖ്യാപനം. തുടർന്നുണ്ടാകുന്ന ബഹളത്തെ പറ്റി പറയേണ്ട !

ആ സിനിമകൾ മുഖ്യമായും ഡോക്യൂമെന്ററികൾ ആയിരുന്നു. നീണ്ടു കിടക്കുന്ന ഗോതമ്പുപാടങ്ങളും, വിളഞ്ഞുനിൽകുന്ന സ്വര്ണനിറമാർന്ന കതിരുകളെ വെട്ടിക്കൂട്ടുന്ന ട്രാക്ടറുകളുമാണ് ഓർമ്മയിൽ. ഞങ്ങളുടെ ഹെഡ് മിസ്ട്രസ് മദർ ഗബ്രിയൽ, ആ റീലുകൾ എവിടെ നിന്നാണ് കരസ്ഥമാക്കിയതെന്നു ഒരു പിടിയുമില്ല. ചിലപ്പോൾ പുറം രാജ്യത്തുനിന്ന് അവരെ സന്ദർശിക്കാൻ വരുന്ന ആരെയെങ്കിലും ഏല്പിക്കുന്നതാവാം. കാണിച്ച സിനിമകളെ കുറിച്ച് അധ്യാപികമാർ എന്തെങ്കിലും കൂടുതൽ പറഞ്ഞു തരികയോ ചർച്ച ചെയ്യുകയോ ചെയ്തിരുന്നില്ല. എന്നാലും, സാധാരണ ദിനചര്യയിൽനിന്നും വ്യത്യസ്തമായ ആ മണിക്കൂറുകൾ പ്രിയങ്കരം തന്നെയായിരുന്നു.

വല്ലപ്പോഴും ഹിന്ദി സിനിമകളും കാണിക്കുമായിരുന്നു. “ദോ ആംഖേ ബാരാ ഹാഥ് ” എന്ന സിനിമയും “റുസ്തം ആൻഡ് സൊഹ്റാബ് ” എന്ന രണ്ടെണ്ണം ഓർമയിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്നു.

സിനിമ എന്ന രോഗം എന്നെ ഗ്രസിച്ചത് ആ നാളുകളിൽ ആവാം. ഈ രോഗം ഒരിക്കലും മാറരുതേ എന്ന് ഉള്ളുകൊണ്ട് ഞാൻ എപ്പോഴും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. ‘ഖുദാ ക രംഗ് ” എന്ന് തുടക്കത്തിൽ പേരിട്ടിരുന്ന, പിന്നീട് “The Colours of Paradise, ” എന്ന പേരിൽ റിലീസ് ചെയ്ത ഇറാനിയൻ കണ്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മനസ്സിൽ തോന്നിയത് അത് തന്നെയാണ്.

മജീദ് മജീദി സംവിധാനം ചെയ്ത ഈ മനോഹര ചിത്രത്തിലെ പ്രധാന കഥാപാത്രം അന്ധനായ,അതീവ സംവേദനക്ഷമതയുള്ള മുഹമ്മദ് എന്ന ബാലനാണ്. പ്രകൃതിയുമായി പൂർണമായും തന്റെ ഉണ്മയെ സമന്വയിപ്പിക്കാൻ അവനു പറ്റിയിരുന്നു.

സിനിമയുടെ തുടക്കത്തിൽ, മൂന്നു മാസം നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന വേനലവധിക്ക് വീട്ടിലേക്കു കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാൻ വരുന്ന രക്ഷകർത്താക്കളെ കാത്തിരിക്കുകയാണ്, ബോര്ഡിങ് കൂടിയുള്ള ആ അന്ധവിദ്യാലയത്തിലെ കുട്ടികൾ. മുഹമ്മദ് തന്റെ മെത്തയുടെ കീഴെ കരുതിവെച്ച ചില്ലറ സാധനങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി പെറുക്കിക്കൂട്ടുകയാണ്. “ലൊട്ടുലൊടുക്കുകൾ” എന്ന് അദ്ധ്യാപകൻ അവയെ വിശേഷിച്ചപ്പോൾ അവൻ തിരുത്തുന്നു “സോവനീറുകൾ”. വീട്ടിലുള്ളവർക്കു വേണ്ടി അവൻ ശേഖരിച്ചു വെച്ചതാണ്.

കുട്ടികൾ ഓരോരുത്തരായി പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവൻ അപ്പോഴും ആ സിമന്റ് ബെഞ്ചിൽ പ്രതീക്ഷയോടെ പിതാവിനെ കാത്തിരിക്കുകയാണ്. ചുറ്റുമുള്ള ശബ്ദങ്ങൾ അവന്റെ ചെവിയിൽ പതിയുന്നുണ്ട്. അടുത്തുള്ള ഏതോ മരച്ചില്ലയിൽനിന്നും താഴെ വീണ ഒരു കുഞ്ഞുപക്ഷിയുടെ നിസ്സഹായമായ ശബ്ദം അവൻ കേൾക്കുന്നു. തപ്പിത്തടഞ്ഞു, മെല്ലെ മെല്ലെ മുന്നോട്ടു നീങ്ങി, അവൻ ആ പക്ഷികുഞ്ഞിനെ കണ്ടെത്തുകയും , അതിനെ ആക്രമിക്കാൻ വന്ന പൂച്ചയെ ആട്ടിയോടിച്ചു , മരച്ചില്ലകളിൽ മെല്ലെ കയറി അതിനെ കൂട്ടിൽ എത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

മുഹമ്മദിനെ നമ്മുക്ക് പരിചയപെടുത്തുന്നത് ഈ വിധമാണ്.

അച്ഛനെത്തുന്നു . അയാളുടെ മുഖഭാവത്തിൽ നിന്നും മനസ്സിലാക്കാം, മകന്റെ പ്രകൃതവുമായി ഒട്ടും സാമ്യമില്ലാത്തതാണ് അയാളുടേതെന്ന് . ജീവിതം കശക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു വ്യക്തിയുടെ, ദേഷ്യവും, മോഹഭംഗവും വികൃതമാക്കിയ മുഖഭാവമായിരുന്നു അയാളുടേത് . മകനെ വീട്ടിലേക്കു തിരിച്ചു കൊണ്ടുപോകാൻ അയാൾക്ക് താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു. വേറെ പോംവഴിയില്ലാത്തുകൊണ്ടു അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ നിർബ്ബന്ധിതനാകുകയാണ് .

സ്കൂളിൽ ചരിത്രം പഠിക്കുമ്പോൾ പേഷ്യ , മെസോപ്പൊട്ടാമിയ എന്ന പേരുകൾ പരിചിതമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇറാക്ക് , ഇറാൻ എന്ന പേരുകൾ അപ്പോൾ വലിയ പരിചയമില്ലായിരുന്നു. എന്ത് കൊണ്ടോ അന്ന് ആ പ്രദേശങ്ങൾ മനസ്സിൽ വരച്ച ദൃശ്യങ്ങളിൽ മണലാരണ്യങ്ങളും ഒട്ടകങ്ങളും വിരസമായി നിലനിൽക്കുന്ന കുന്നുകളും ഒക്കെയായിരുന്നു. എന്നാൽ മകനെയും കൂട്ടി ആ അച്ഛൻ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്ത വഴികൾ അങ്ങനെയൊന്നും ആയിരുന്നില്ല. ഹരിത വർണ്ണം കണ്ണുകൾക്ക് കുളുർമ്മയേകുന്ന കാടുകളും, പലപല നിറത്തിലുള്ള പൂക്കൾ വിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന പുൽമേടകളും, പ്രത്യേകതരം ചാതുര്യമുള്ള കൊച്ചു മൺവീടുകളും, അങ്ങനെ ഇന്ദ്രീയഗോചരങ്ങളായ കാഴ്ചകളായിരുന്നു വഴിനീളെ.

ആ ഗ്രാമത്തിലെ കുട്ടികളിലാണെങ്കിൽ നിഷ്ക്കളങ്കതയുടെ പ്രകാശം. മുഹമ്മദിന്റെ സഹോദരികളെ കണ്ടാൽ മാലാഖാമാരാണെന്നു തോന്നിപോകും. മൂന്നുപേരും ഒന്നിച്ചപ്പോളുള്ള, അവരുടെ സന്തോഷം നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിലും ആഴ്നിറങ്ങുന്നു.

ചെറുപ്പത്തിലേ അവരുടെ ‘അമ്മ അവർക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു.ആ അച്ഛൻ തന്റെ ചുമലുകളിൽ എറ്റേണ്ടിവന്ന ഭാരം അന്ന് തുടങ്ങിയതാവാം. അവരെ വളർത്തിയത് അച്ഛമ്മയാണ്…ചുളിവുകൾ നിറഞ്ഞ മുഖത്തു, തെളിഞ്ഞു തിളങ്ങുന്ന ആർദ്രത. സൗമ്യയായ ആ വൃദ്ധയുടെ സ്നേഹം തൊട്ടറിയാം. സ്ക്രീനിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കു വ്യാപിച്ചു ആ മമത നമ്മളെ താലോലിക്കുന്നതു പോലെ തോന്നിപ്പോകും. കൃഷിയിടത്തിൽ വെയിലിൽ ജോലിയെടുത്ത അവരുടെ കരങ്ങൾ കരുവാളിച്ചിരുന്നു . ഉള്ളംകൈകളിൽ തഴമ്പുകെട്ടിയിരുന്നു. ആ ബാലൻ അവരുടെ കരങ്ങൾ തന്റെ കൈയ്യിലെടുത്തു കൊണ്ട് , “നിങ്ങളുടെ കരങ്ങൾ ഇത്ര സുന്ദരവും വെളുത്തുമിരിക്കുന്നത് എങ്ങനെയാണ് ?’ എന്ന് ചോദിക്കുമ്പോൾ നമുക്കറിയാം കുരുടനായ അവന്റെ കണ്ണുകൾക്ക്, കാഴ്ച്ചയുള്ള നമുക്കൊക്കെ കാണാൻ പറ്റുന്നതിലും സുതാര്യമായ ദൃശ്യശക്തി ഉണ്ടെന്ന് .

മുഹമ്മദിൻ്റെ പിതാവിൻ്റെ മനസ്സിൽ വേലിയേറ്റങ്ങളാണ്. അയാൾ രണ്ടാമതും ഒരു വിവാഹം കഴിക്കാൻ ഒരുങ്ങുകയാണ് . കാഴ്ചയില്ലാത്ത ഒരു മകനുള്ള കാര്യം അദ്ദേഹം അവരോടു വെളിപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല. “നിങ്ങളുടെ മകളെ വീട്ടുജോലികളിൽ എന്റെ രണ്ടു പെണ്മക്കൾ നല്ലോണം സഹായിക്കും” എന്ന് അവളുടെ പിതാവിന് ഉറപ്പുകൊടുക്കുകയും ചെയ്തു. അവർക്ക് അയാളെ ഇഷ്ടമായി. ആദ്യത്തെ വിവാഹബന്ധം വേർപെടുത്തിയിരുന്നു. മകൾക്ക് പൂർണമായും ആശ്രയിക്കാൻ പറ്റുന്ന ഒരാളുടെ കൂടെ അവളെ പറഞ്ഞയക്കാനായിരുന്നു അവർ ആഗ്രഹിച്ചത് .

നിപുണനായ ഒരാശാരിയുടെ കൂടെ ജോലി പഠിക്കാൻ അവനെ അവിടെ കൊണ്ടാക്കുന്ന കാര്യത്തെ പറ്റി സംസാരിച്ചപ്പോൾ അയാളുടെ ‘അമ്മ എതിർത്തു . പക്ഷെ അവരുടെ വാക്കുകൾ അയാൾ അവഗണിക്കുകയാണുണ്ടായത്.

ആ ആശാരിക്കും കണ്ണ് കാണില്ല.പിതാവ് തിരിച്ചു പോയപ്പോൾ ഗുരുവിന്റെ മുൻപിൽ അവൻ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. “എന്റെ അദ്ധ്യാപകൻ പറഞ്ഞത് ദൈവം കണ്ണ് കാണാൻ വയ്യാത്ത കുട്ടികളെയാണ് മറ്റാരേക്കാളും സ്നേഹിക്കുന്നതെന്നാണ്. അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ ദൈവത്തെ കാണാൻ പറ്റാത്തവിധം ആക്കിയതെന്തേ?

“കണ്ണീരിന്റെയിടയിലൂടെ അവൻ മൊഴിഞ്ഞു.
“ദൈവം എല്ലായിടത്തും ഉണ്ടെന്നും നമുക്ക് വിരലുകളിലൂടെ ദൈവത്തെ സ്പർശിക്കാൻ പറ്റുമെന്നും ടീച്ചർ പറഞ്ഞിരുന്നു”, അവൻ കൂട്ടിച്ചേർത്തു.
“നിന്റെ അദ്ധ്യാപകൻ പറഞ്ഞത് നേരാണ്”, അയാൾ അവനു ഉറപ്പു നൽകി.

മുഹമ്മദ് ആ ചുറ്റുപാടുകളുമായി ക്രമേണ ഇണങ്ങി. പലയിനം മരത്തടികളുടെ തന്തുരചനകളെപറ്റി അവൻ പഠിച്ചു. ചുറ്റുമുള്ള ശബ്ദങ്ങൾക്കായി കാതോർത്തു നടന്നു. തടാകത്തിലെ അരയന്നങ്ങൾക്ക് തീറ്റ കൊടുത്തു. ഇളം കാറ്റിലും ഇലകളുടെ അഗ്രങ്ങളിലും അവൻ വിരലുകൾ കൊണ്ട് അക്ഷരങ്ങളും പദങ്ങളും കുറിച്ചു. പക്ഷികളുടെ കളകള നാദങ്ങളിൽനിന്നും അവൻ സംഖ്യകൾ ഉരുവിട്ട് പഠിച്ചു. അവൻ പൂർണമായും പ്രകൃതിയുമായി ഒന്നായി.

ചെറുമകനെ ദൂരെ പറഞ്ഞയച്ച ദേഷ്യവും ദുഖവും കാരണം വലിയമ്മയും വീട് വിട്ടിറങ്ങി. അവരുടെ മകൻ വിഷണ്ണനായി തന്റെ മനസ്സിലെ ആകുലതകളെപ്പറ്റി എണ്ണിപ്പറയാൻ തുടങ്ങി. ചെറുപ്പത്തിൽത്തന്നെ പിതാവ് മരിച്ചു . മൂന്നു കുട്ടികളെയും തന്നെയും തനിച്ചാക്കി ഭാര്യയും ഇഹലോകത്തോട് വിട പറഞ്ഞിട്ട് അഞ്ചുവർഷം കഴിഞ്ഞു. വയസ്സുകാലത്തു തന്നെ ശുശ്രൂഷിക്കാൻ ആരും അടുത്തുണ്ടാവില്ലെന്ന ഭയം മനസ്സിനെ കാർന്ന് തിന്നുകയാണ്.

മകൻ പറയുന്നതൊക്കെ കേട്ട് കൊണ്ടുതന്നെ വൃദ്ധ തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ നടന്നകന്നു. കുറെ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കുതിരപ്പുറത്തു കയറി അയാൾ അവരെ തേടി പോയി. കണ്ടു കിട്ടിയപ്പോഴേക്കും ‘അമ്മ കുഴഞ്ഞു വീണിരുന്നു.

കിടപ്പിലായ അമ്മയെ, മുഹമ്മദിനെ കാണാൻ പോയിരുന്നുവെന്നും അവൻ സുഖമായി ഇരിക്കുന്നുവെന്നും അയാൾ അറിയിച്ചപ്പോൾ അവരുടെ മുഖത്തു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു . മകന്റെ വിവാഹത്തിന് സമ്മതം മൂളുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ താമസിയാതെ അവരുടെ ശ്വാസം നിലച്ചു. ആ മരണം ഒരു ദുശ്ശകുനമാണെന്ന കാരണത്താൽ പെൺവീട്ടുകാർ പിന്മാറി. അയാൾ പിന്നെയും ദുഖത്തിന്റെ ആഴിയിലേക്കു വഴുതിവീണു .

മകനെ തിരിച്ചു കൊണ്ടുവരാൻ തീരുമാനിച്ച ശേഷം അയാൾ അങ്ങോട്ട് പുറപ്പെട്ടു. തിരിച്ചു വരും വഴി കനത്ത മഴ തുടങ്ങി. ഒരു പഴയ പാലം കടന്നു കൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ അതിന്റെ ഒരു പലക തകർന്ന് മകനും, അവനിരുന്ന കുതിരയും വെള്ളത്തിലേക്ക് വീണു.

അയാൾ നിർന്നിമേഷനായി അത് നോക്കിനിന്നു.

മകനെ രക്ഷിക്കണോ , അതോ കാഴ്ചയില്ലാത്ത ഒരു ലോകം നൽകിയ വിധിയിൽ നിന്നും അവനെ മോചിപ്പിക്കണോ ? കാണികളുടെ നെഞ്ചിൽ ഭാരമേറുകയും തൊണ്ടയിൽ എന്തൊക്കെയോ കുടുങ്ങികിടക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ!!!

പിന്നെ അയാൾ വെള്ളത്തിലേക്ക് കുതിച്ചു ചാടി.

പൂഴിയിൽ അയാൾ മലർന്നു കിടക്കുകയാണ്. കണ്ണുകൾ മെല്ലെ തുറക്കുന്നു. തല പതുക്കെ ചെരിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ മകനും അടുത്ത് കിടപ്പുണ്ട്. പക്ഷെ അവന്റെ ശരീരം നിശ്ചലമാണ് . നീങ്ങിനിരങ്ങി അയാൾ അവനെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു ചേർത്തു പിടിച്ചു.

ക്യാമറയുടെ കണ്ണ്, അയാളുടെ പിന്നിലൂടെ, നീട്ടിയ അവന്റെ ഒരു കൈയിലേക്ക് ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുകയാണ് . സൂര്യന്റെ രശ്മികളെ കൈക്കുമ്പിളിൽ കോരിയെടുതത്തു പോലെ. ദൈവത്തെ സ്പര്ശിച്ചുനോക്കാനുള്ള വെമ്പലോടെ അവന്റെ വിരലുകൾ മെല്ലെ ചലിക്കുന്നുണ്ടോ?”

 
Leave a comment

Posted by on June 28, 2022 in Movies

 

Tags: ,

What makes me happy


I recently read an article about Martin Seligman and his book “Flourish” in which he talks about happy people. He says there are three kinds of happy people.

“The first happy life is the pleasant life. This is a life in which you have as much positive emotion as you possibly can and the skills to amplify it.

The second is a life of engagement: a life in your work, in your parenting,your love,your leisure: time stops for you.

And the third, the meaningful life”.

Made me ponder about what are the things that makes me happy. Family for sure, my kids and grandchild being on top of the list. Their happiness intensifies mine.

The fact that I am able to approach aging with acceptance and even exult in the process makes me happy because I had looked upon it with apprehension in my forties .

That I have by now gained enough self esteem to be confidently accepting of the decisions I made in my life , for good or for bad and to see them as the inevitable signposts in my learning curve makes me happy.

Travelling makes me happy . New places and new people constantly charm me.

Losing myself in a book, a good movie , music, the myriad expressions of nature, the company of good friends, being with children, creativity -my own or that of others make me happy.

That I have the willingness in me to reach out and help in whichever way I can and that I have the humility to accept help from others makes me happy.

That I have the realisation that ups and downs are an essential leitmotif to the narratives of all of human existence and that I can see the travails of my life with that perspective and wait for the bad times to blow over makes me happy.

That I am fully aware that every saint and sinner is part of me and that I am part of them , makes me happy.

That I have to a certain extent learnt to live in the moment, makes me happy. Gosh! that’s a lot of happiness 🙂

 
1 Comment

Posted by on November 10, 2021 in Reflections

 

Tags: , ,

The Winnowing Waves


Hello friends,

Glad to inform you all that the e-book version of my book is now available on Amazon Kindle, Kobo, Google Play and iBook

The print version is available on Notionpress (the Publishers) , Amazon.in, Flipkart and Amazon.com

I will be delighted if you would read the book and give me a feedback.

Believe me when I say that those who have read it have found it quite interesting.

Thank you all.

 
1 Comment

Posted by on March 15, 2020 in Books

 

Tags: , , , , , , ,

Dreamlocked


Don’t let them split your spirit
Put a bolt across your smile
Lock out the light from your eyes
Make you a poster on their stile.

Break free, breathe , sing full throated
You alone , your keeper be
Stitch together piece by piece
The raiment of your destiny.

No, it will not come on a platter
Served with dignity
So what, there by your own chosen path
Is a banquet of berries.

Your smile is yours , your light is yours
Your warmth, your nurturing arms
You’re fragrantly rich, don’t you see ?
You don’t need no alms

Picture credits; Abru Manoj. He called it “Dreamlocked”

 
 

Tags: , , , , ,

My Dog..poem about lost dog by Emily Lewis


My Dog
by Emily Lewis
Have you seen a little dog,
Anywhere about?
A raggy dog, a shaggy dog
who is always looking out
for some fresh mischief
which he thinks he ought to do,
He’s very likely, at this minute,
biting someone’s shoe.

If you see that little dog,
his tail up in the air,
A whirly tail, a curly tail,
a dog who does not care
For any other dog he meets,
not even for himself,
Then hide your mats
and put your meat upon the shelf.

If you see that little dog,
barking at the cars,
A raggy dog, a shaggy dog,
with eyes like twinkling stars,
Just let me know
for though he’s bad as bad can be,
I wouldn’t change that dog
for all the treasures of the sea!

This is the poem , most of my seniors in school remember me by.

Many, many years later, a teacher from senior school, Ms. Bhagirathy, who was an aunt of one of our neighbours in Noida, came to stay with the nephew and his wife for a while. Walking past our house, she would look at me with a curious air , if she happened to spot me around.

I would exchange half a smile too, as she did look familiar.

The one day, she stopped in her tracks and said, “My dog?”

Let me tell you that this was some thirty years later.

I can just say that may be I had loved that imaginary dog very, very much and may be I had had a way of pouring my heart out , while reciting that poem 🙂 🙂

That poem had also got me my first ever trophy.

My father was very happy at my achievement and wanted to frame the moment. So, back from school, even before I had changed into my normal clothes , we set out to the “Vaman Studio” , which was where the entire town landed up for getting photos clicked and then framed for posterity.

My younger brother threw a tantrum , saying he wanted to come along and jumped into the auto , just as he was , in the midst of his barefooted running around.

Not just that, he insisted that he get into the vision of the camera lens.

To strike a balanced pose, the studio owner took out a rose from the vase on his table and asked him to hold it in his hand.

So now we have this photo in my album , to fish out when the family is in the rewind mode 🙂

 
1 Comment

Posted by on February 24, 2020 in childhood, Personal, Poetry

 

Tags: , , ,

We didn’t start the fire


Don’t look so scared my dear friend
Yes I know the forest is on fire
I’ve flown above the burning trees
The flames are reaching higher and higher
Whole families have died or have fled
Your kind and mine and many others
Where its dry it’s flaming orange with no respite
In the surrounding green , the smoke smothers.

But I know that if you go along this way
As fast as your agile legs can run
You can get to the place where its safe
But rest not till the day is done.
There , when you reach the river’s edge
You’ll find others in the cool glades
The crowd is surging in that verdant space
There is togetherness and the comfort of shades.

Here, where they’ve planted strange new trees
That are fast to grow , with money to make
It’s as likely to burn up furious and fast
Leaving a parched land in its wake.
In yonder part of this forest, where I’ll guide you with care
This land is as it always was
With trees and creepers, weeds and flowers
Cool and fragrant and with dew on the grass.

So come along, let’s waste no time
Let’s hurry before the fire gets here
With its lashing, devouring , fiery tongue
And looming presence, stoking fear.
We’ll dance together in that circle of love
You’ll scamper around and I’ll spread my wings
We’ll all stay together and find our space
Listening to the breeze as through the trees

Picture credit: Dr. Vivek Banerjee , my Facebook friend

 
4 Comments

Posted by on February 18, 2020 in Community, Love, Photography, Poetry

 

Tags: , , , ,

A new day


The sun filters in
Through the open door
There’s brightness now
Where it was dark before.

The eaves grow warm
Under the palm thatch
The courtyard beckons
From its sunlit patch.

 
Leave a comment

Posted by on February 13, 2020 in Poetry

 

Tags: , ,

 
%d bloggers like this: